Akşam uyurken telefonumu kapatıyorum, ertesi gün tüm gün susacağım.
Sabah koşuya çıkıyorum. Çok rüzgar var. Sahil uçuyor. Çakır peşime takılıyor, sahildeki tüm köpekler koro halinde bizi karışılıyor. Onlarla bile konuşmuyorum. Bakışarak ve dokunarak sunuyoruz sevgimizi.
Birine günaydın demek zorunda kalmamak için yere bakarak koşuyu tamamlıyorum.
Duşta, koşudayken ne düşündüğümü hatırlamaya çalışıyorum. Aklıma gelmiyor.
Bedenim gibi zihnim de kendini korumaya almış belli ki, kötü şeyleri artık kaydetmiyor. Bu iyi.
Canım birşey yemek istemiyor.
Nermin Yıldırım’ın Ev kitabını okumaya devam ediyorum.
Çamaşır yıkıyorum, okuyorum, seriyorum.
Mutfağa giriyorum, okuyorum, pişiriyorum.
Akşam oldu bile. Kapı çaldı açmadım. Bugün konuşmuyorum.
Hava almak istiyorum motorla gezmeye çıkıyorum.
Aşıklar tepesinde durup gün batımında ben de batıyorum.
Ve kapanış.
Böylelikle sessizlikte bir gün döngüsünü daha deviriyorum.
Temmuz 2026, Bodrum.
birbukethayat 